कळेच ना कधी कधी कशास नाव काय ते अबोल राहिल्यावारी असेच हेच व्हायचे..... शब्द राहता मुकेच मौन सांगे काय ते मौन ना कळेल तर हेच असेच व्हायचे......
आता तरी हो बोल.. तरसवतात मला तुझे ते ओठ अबोल.. कसं सांगू तुला सजनी तु माझ्यासाठी आहेस किती अनमोल
कळेच ना कधी कधी कशास नाव काय ते अबोल राहिल्यावारी असेच हेच व्हायचे..... शब्द राहता मुकेच मौन सांगे काय ते मौन ना कळेल तर हेच असेच व्हायचे......
अधिकच दुधाळ आहेत आज,चंद्र आणि तारे.. बागडताहेत ते परिचित घुबड आणि वटवाघळे.. आज काहीतरी घडलय हे नक्की.. का अधिकच गहिरा होतोय आज अंधार.. वाजते...
एक विनंती आहे... दूरच जायचे असेल तर... जवळच येऊ नको...! busy आहे सांगुन टाळायचचं असेल तर ... वेळच देऊ नको...! एक विनंती आहे... साथ सोडुन जा...
हे तरुण रात्री तुला पाहुदे मन भरूनी आज, काय माहित कोण जाणे उद्या कोणी पाहिला? तू उधळ गं तुझे रंग आकाश भरून साठवू दे आजच ते ही डोळ्यां...
नववर्षाच्या नव्या कल्पना घेऊन आले वर्ष नवे करुया साकार स्वप्न आपुले आपल्या जे हवे हवे तरुणाईचे दिवस असती फुलायचे हसायचे संगणकाचे घेऊन शिक्षण...
कमळपत्रा वरील पाण्याला कधी थांब म्हणायचं नसतं नीसटणार्या क्षणांना कधी जवळ करायचं नसतं माणसाच आयुष्य हे असच असतं बाकी काहीही हरवलं तरी...
हेच ते वय असतं, जिथे कुणाचं भय नसतं. स्वप्नातली वाट ही मोकळी असते आणि कल्पनाही असते स्वस्त. नको असतात उंच शिखर, छोटंसं टेकाड पुरे...